Paling & perk

Wat is de overeenkomst tussen paling en de organisatie van De Aaltjesdagen? Ze worden allebei bedreigd. Goed, over dat eerste bestaat geen volledige consensus; de één (WNF) hanteert code diepdonkerrood en komt met cijfers die er niet om liegen -het palingbestand zou in de afgelopen 50 jaar met maar liefst 95% zijn gedaald- terwijl anderen (zoals de Nederlandse Vereniging van Palinghandelaren) beweren dat de aantallen juist weer toenemen. Wiens paling men eet, wiens woord men spreekt, zullen we maar zeggen. Feit is dat de soort nog altijd internationaal beschermd is en menig restaurant het van het menu heeft gehaald – duurzaamheid is het toverwoord tegenwoordig.


Zul je altijd zien dat je jouw stadsfestival uitgerekend De Aaltjesdagen hebt genoemd. Dan kom je er natuurlijk niet onderuit iets met paling te doen. En dus gingen er ook dit jaar weer talloze palingen in rook op - letterlijk, tijdens het palingroken. Er was alleen geen haan of andere vroege vogel die ernaar kraaide. Had de aal maar wat aaibaarder moeten zijn, of manen hebben a la het Konikpaard.

Waarmee het sprongetje is gemaakt naar De Nieuwe Wildernis; de film over de Oostvaardersplassen die de organisatie aan het begin van het festival wilde vertonen. Alleen werkt alles rondom de Oostvaardersplassen als een rode lap op een stier, en aldus roerden dierenactivisten zich op nogal heftige wijze; ze zouden wel even naar Harderwijk komen 'om te laten zien hoe je een feestje viert.' Dat klonk gezelliger dan het in werkelijkheid zou zijn geworden; dierenactivisten zijn over het algemeen alleen aardig voor niet-soortgenoten. Als doodgewone filmvertoner hoor je blijkbaar ook al in het kamp van de vijand en ben je niet langer veilig; reden voor de organisatie van het festival om de film te schrappen. Bedreigen heeft dus zin.


Nu zou ik zelf wellicht ook slappe knieën hebben gekregen als mij werd medegedeeld dat ze de boel zouden komen verbouwen, maar ik vond het toch een teleurstellende reactie. Al kon het erger: de reactie van de buitenwacht. Die was er namelijk niet. Ik had toch op z'n minst steun verwacht van mijn burgervader, stevige woorden willen horen van de wethouder handhaving of een krachtig signaal van de plaatselijke politie: dit tolereren wij niet. Je mag in dit land overal voor of tegen zijn, je mag demonstreren tot je een ons weegt, bezwaar maken tegen wie of wat je maar wil, maar bedreigen mag nooit, nimmer, niemals leiden tot het krijgen van je zin. Niets van dat al. Het enige statement kwam van de organisatie zelf: 'Ons doel is om een leuk evenement neer te zetten, de film is slechts een klein onderdeel hiervan. Dit was het niet waard.'

Dat kan zo zijn, maar dat helemaal niemand z'n rug recht heeft gehouden is een wel erg bedroevende stand van zaken. En dan heb ik de palingstand nog niet eens meegerekend.

Martijn Muijs.